Τσακάλι (Canis aureus)

Το Trace Your Eco  στο πλαίσιο των δράσεων του,  ετοιμάζει το επόμενο διάστημα εκδρομές για φωτογράφιση της Άγριας πανίδας με το συνεργάτη μας και εξειδικευμένο φωτογράφο άγριας ζωής, Νάσο Ναλμπάντη. Με αφορμή αυτές τις μοναδικές φωτογραφικές εκδρομές, σας παρουσιάζουμε ενδιαφέροντα άρθρα για μερικά από τα ζώα και πτηνά της άγριας πανίδας μας, που πιθανώς θα συναντήσουμε εκεί έξω!

 

 

 

Τσακάλι (Canis aureus)

Ντροπαλός κάτοικος της ελληνικής υπαίθρου, παρεξηγημένο και κυνηγημένο, το τσακάλι είναι ένα μοναδικό είδος της χώρας μας που απειλείται με εξαφάνιση.

Χαρακτηρίζεται ως «καθαριστής» της υπαίθρου, καθώς ως παμφάγο κυνηγάει τα τρωκτικά ενώ ταυτόχρονα «χτενίζει» τις περιοχές του για οργανικά υπολείμματα και σκουπίδια (πεσμένα φρούτα, ψοφίμια κλπ). Στο μέγεθος δεν ξεπερνάει έναν σκύλο ράτσας κόκερ, ζει 8 με 10 χρόνια και στην Ελλάδα απαντάται (με συνολικό αριθμό που δεν ξεπερνάει τα 1500 άτομα) κυρίως στον Έβρο, τη Βιστωνίδα, το Νέστο, την Κερκίνη και την κεντρική Μακεδονία, Χαλκιδική, Φωκίδα, Πελοπόννησο και Σάμο (το μόνο νησί).

Μέχρι το 1990 το τσακάλι συμπεριλαμβανόταν στα επιβλαβή είδη. Το τσακάλι κυνηγήθηκε έντονα την περίοδο 1974 – 1980 οπότε και σύμφωνα με επίσημα στοιχεία σκοτώθηκαν πάνω από 9.000 άτομα. Θα έπρεπε φυσικά να συζητηθεί πολύ σοβαρά το τί είναι επιζήμιο και για ποιόν, στη φύση όλα έχουν θέση και ρόλο. Η μεγαλύτερη όμως αδικία είναι ότι στις μέρες μας το επίσημο καθεστώς για το τσακάλι δεν είναι ξεκάθαρο. Όμως όπως αναφέρεται στο Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ειδών Ζώων της Ελλάδας, το τσακάλι συγκαταλέγεται πλέον ανάμεσα στα κινδυνεύοντα ζώα της ελληνικής πανίδας (Γιαννάτος 2009), δεν θεωρείται προστατευόμενο είδος αλλά ούτε και θηρεύσιμο από την ελληνική νομοθεσία ενώ δεν εξασφαλίζεται κάποιο καθεστώς προστασίας του από την ΕΕ. Όλα αυτά συντελούν στην μείωση του πληθυσμού του.

Η φωνή του ακουγόταν το σούρουπο σε όλη την Ελληνική ύπαιθρο, όμως η θανάτωση του ως επιζήμιο, η μείωση του ζωτικού χώρου, τα δηλητηριασμένα δολώματα και πολύ πιθανό ασθένειες μείωσαν το πληθυσμό σε σημείο σχεδόν αφανισμού. Το όμορφο και πανέξυπνο θηλαστικό τα τελευταία χρόνια ανακάμπτει και πρέπει να προστατευτεί διότι αποτελεί μοναδικό και αναπόσπαστο κομμάτι της αλυσίδας της φύσης αλλά και φυσικό καθαριστή.

Η εμπειρία του φωτογράφου Νάσου Ναλμπάντη στο Δέλτα του Έβρου,

Τα τελευταία χρόνια ξανάκουσα το χαιρετισμό της νύχτας από τα τσακάλια. Τα ουρλιαχτά τους μου αναπτέρωσαν τις ελπίδες για μία συνάντηση. Πολλές φορές έμεινα μετά τη δύση του ηλίου με την ελπίδα να τα δω. Δύο, τρείς φορές τα είδα από μακριά αλλά χάθηκαν στους πυκνούς θάμνους και δεν μου έδωσαν τις φωτογράφιες που θα ήθελα. Έχοντας αρχίσει να απογοητέυομαι, στο τέλος μιας φωτογράφισης μετά τη δύση του ήλιου στο Δέλτα του Έβρου, παρατηρώντας ένα κοπάδι από αγελάδες να εκμεταλλεύονται το τελευταίο φως της ημέρας, νάτο! Ανάμεσά τους, αναζητώντας κάποια ευκαιρία ή κάλυψη ένα ενήλικο και φανερά υγιέστατο τσακάλι. Το σάστισμα αμοιβαίο και μετά από κάποια κάρε ο χρυσός φίλος έφυγε. Είχα επιτέλους δυο τρείς ωφέλιμες πόζες
Αργότερα στο σπίτι όσο κοιτούσα τις φωτογραφίες του τσακαλιού στον υπολογιστή τόσο χαιρόμουν και ένιωθα ότι οι ατελείωτες ώρες αναζήτησης άξιζαν τον κόπο. Μέρες μετά και ενώ η χρονιά είχε αλλάξει, μετά από πολλές βροχερές μέρες, επιτέλους ήλιος. Δεν θα άφηνα αυτή τη μέρα να πάει χαμένη. Οι δρόμοι στο Δέλτα του Έβρου ήταν γεμάτοι νερά και λάσπη και η προσέγγιση δύσκολη λόγω των προηγούμενων βροχοπτώσεων. Λίγα πουλιά ήταν κοντά στο δρόμο και γενικά σε σημεία πρόσβασης ώστε να μου χαρίσουν μια καλή φωτογραφία, τα περισσότερα στο κέντρο της λίμνης Δράνας, εκεί δημιουργούσαν μία ωραία εικόνα, ένα τεράστιο σμήνος χιλιάδων κύκνων. Μια ευχάριστη συνάντηση με ένα παρατηρητή πουλιών, κουβεντούλα και ανταλλαγή πληροφοριών. Αποχαιρετώντας τον φίλο παρατηρητή και λίγο πριν πάρω την απόφαση να γυρίσω πίσω βλέπω μία καφέ σιλουέτα να τριγυρνά. Ένας παλιός φίλος, μέρα μεσημέρι να ψάχνει. Τον πλαισιώνουν χουλιαρομύτες, κουρούνες και ένας καλαμόκιρκος. Το χρυσό τσακάλι βουτά στα νερά, ψάχνει, πηγαίνει και έρχεται, με αγνοεί. Τι πιο τέλειο, τα καρέ συνεχόμενα σχεδόν κινηματογραφικά. Μοναδικές στιγμές, αδρεναλίνη, χαρά και ένταση με πλημμυρίζουν. Μόνο όταν δεν νιώθει πίεση το τσακάλι, σαν νυκτόβιο θηλαστικό,  βγαίνει μέρα για τροφή. Τι να πω; Λατρεύω το κάθε δευτερόλεπτο, ζω, φωτογραφίζω και ελπίζω αύριο η κόρη μου να βλέπει τέτοιες σκηνές στην χώρα μας που να θυμίζουν την βιοποικιλότητα της μαύρης Ηπείρου.

 

Υ.Γ. Ο Νάσος Ναλμπάντης γεννήθηκε και ζει στην Αλεξανδρούπολη όπου και εργάζεται.
Είναι Φωτογράφος-Συνεργάτης του WWF Ελλάς για τους γύπες της Θράκης, του φορέα διαχείρισης του Εθνικού δάσους Δαδιάς Σουφλίου και  του περιοδικού “Ελληνικό Πανόραμα” ενώ έχει συνεργαστεί με το “National Geographic / greek edition” και “National Geographic Τraveller / greek edition” δείτε περισσότερα εδώ.